خانه / گوناگون / پایتخت لتونی

پایتخت لتونی

-لتونی-300x162

جمهوری لتونی یکی از کشورهای شمال اروپا است که تا پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۹۰، بخشی از این کشور بود.
لتونی از شمال با استونی، از جنوب با لیتوانی و از شرق با روسیه و بلاروس همسایه است. این کشور از غرب به وسیله دریای بالتیک از سوئد جدا می‌شود.

لتونی از سال ۲۰۰۴ میلادی به عضویت اتحادیه اروپا و پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) پیوسته است.
پایتخت لتونی ریگا می باشد.

سیاست در لتونی

رئیس جمهور در این کشور قدرت اجرایی چندانی ندارد و بیشتر مسئولیت‌ها به عهده مجلس و نخست‌وزیر است.

مجلس لتونی ۱۰۰ کرسی دارد که نمایندگان آن با رای مستقیم مردم برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌شوند. همین نمایندگان رئیس جمهور را با رای‌گیری برای دوره‌ای چهار ساله انتخاب می‌کنند.

رئیس جمهور نخست‌وزیر را معرفی می‌کند و این دو نفر اعضای کابینه را. کابینه باید از مجلس رای اعتماد بگیرد.

اقتصاد در لتونی

تولید ناخالص داخلی این کشور ۴/۴۰ میلیارد دلار است که در سال گذشته میلادی رشدی ۱۰/۳درصدی را تجربه کرده است.

یک میلیون و ۱۳۶ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند و نرخ بیکاری در آن ۵/۹درصد است. نرخ تورم لتونی۹/۶درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل چوب و محصولات چوبی، ماشین‌آلات و تجهیزات، فلزات، منسوجات و مواد غذایی است که از کشورهای لیتوانی (۲/۱۴درصد)،استونی(۳/۱۲ درصد)، روسیه (۵/۱۱ درصد)، آلمان (۸/۹درصد)، انگلیس (۶/۷ درصد)، سوئد (۳/۶ درصد) و دانمارک (۸/۴درصد) صادر می‌شود.

واردات این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات، مواد شیمیایی، سوخت و وسایل نقلیه است که از کشورهای آلمان (۵/۱۵ درصد)، لیتوانی (۹/۱۲ درصد)، روسیه (۸ درصد) استونی (۷/۷ درصد)، لهستان (۲/۷ درصد)، فنلاند (۷/۵ درصد)، سوئد (۵ درصد ) و بلاروس (۷/۴درصد) وارد می‌شود.

مردم لتونی

جمعیت این کشور دو میلیون و ۲۵۹ هزار و ۸۱۰ نفر است که میانگین سنی آنها ۶/۳۹سال است. رشد جمعیت در این کشور منفی است.

امید به زندگی در بدو تولد در این کشور برای زنان ۱/۷۷سال و برای مردان ۳۹/۶۶ سال است.

بیشتر مردم این کشور مسیحی هستند. جمعیت این کشور مخلوطی از قوم‌های مختلف اتحاد جماهیر شوروی سابق است و نزدیکی زیادی با کشور لیتوانی دارد. زبان رسمی این کشور لتونیایی است.

ارتباطات در لتونی

در این کشور علاوه بر رادیو و تلویزیون دولتی، شبکه‌های خصوصی نیز فعال هستند. بعد از استقلال این کشور شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی خصوصی زیادی سر برآوردند اما در سال ۱۹۹۵ بعد از تصویب قانونی برای مطبوعات تعداد آنها کم شد.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

bigtheme